ஞாயிற்றுக்கிழமை மதியப் பூனை

வாதையே உணராமல்
தன்னுடலில் விசையூட்டி
மெத்தென்று
மதில் சுவருக்கும் தரைக்குமிடையே
பறந்ததுபோல் வந்தமரும்
வித்தை வாய்த்திருக்கிறது உனக்கு

சுவர் தாவி தரை சேர்
முன்னொடிகளில்
உன் வேட்கையின் மூடுசீலை
சற்றே விலக்கப்படுகிறது

எனை வியப்பிக்கச் செய்த
அக்கணங்களில்
இயல்பிலிருந்து சற்றே மாறி
மூர்க்கமாய் விழியுருட்டி
முறைக்கின்றாய் பயமுறுத்தும்
பாவனைப் பார்வையில்

துணிவேபோல் சற்றே நின்று
உற்று நோக்கி
ஓடியொளிகிறாய்
வீட்டின் பின்புறமாய்
என் மறு அசைவில்.


‘அகநாழிகை‘
பொன்.வாசுதேவன்